Geen idee wie het was, maar toch aardig dat ze aan je denken.

Er is ook in zekere mate sociale controle in zo’n woongroep en dat is op zich niet verkeerd. Het is goed als je van elkaar een beetje weet waar de een uithangt en waar de ander tegenwoordig mee bezig is. Op een enkel punt is deze controle, dat deels ook op onweerstaanbare nieuwsgierigheid gestoeld is, minder handig. Ik heb een paar huisgenoten met een bizar vertekend beeld van de realiteit.

Één huisgenoot lijkt er van overtuigd te zijn dat als het een penis en een hartslag heeft en ik sta er mee te praten of ga er (op welke manier dan ook) mee om, die persoon gelijk een potentiële date is. Al het mannelijke dat hier op mijn uitnodiging over de vloer komt moet op de meest agressief compulsieve manier worden nagetrokken op hetero- of homoseksualiteit.

Dat verveelt bijzonder snel.

Een leuke bijkomstigheid in dit geval is dat er naast de niet-aflatende nieuwsgierigheid naar mijn eventuele seksleven er ook een belachelijk niveau van goedgelovigheid heerst. Het afgelopen half jaar heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt door, zoals als eens eerder opgetekend, ze de meest uiteenlopende onzin aan de neus te hangen. Na wat gezeur heb ik deze keer maar verteld dat kameraad A. homo is en een one night stand van me is geweest, waarna ik het verhaal heb gewijzigd in dat hij acht jaar oudere vriendin heeft met een peuter uit een vorige relatie. Nadat ik ze uiteindelijk heb wijsgemaakt dat ik hem heb leren kennen in de open kliniek van een tbs-instelling in Koufurderige (waar ik als vrijwilliger eten rondbracht in de zuidvleugel) begon het te dagen dat ik echt zeventig procent van de tijd onzin uit loop te kramen.

Het gewenste resultaat: Na zoveel onzin aangehoord te hebben en niet meer weten wat wel en niet waar is over de mensen met wie ik wel of niet omga, een vorm van absolute desintresse in mijn doen en laten op dat gebied te kweken.

Kan ik eindelijk weer eens ongestoord een date mee naar huis nemen.

Ohja, die vorige he? Simone White? Vergeet die maar weer, alleen dat ene nummer is plezierig aan te horen de rest is flauwe zut over weet ik veel welke oorlog wanneer. Die onzin houdt ze op de rest van het album ook aardig vol.

II. “Het is drieëntwintig graden hier.” wist onze jongste huisgenoot te vertellen. Bij navraag hoe hij aan die wetenschap (en tegelijkertijd volstrekt onzinnige opmerking) kwam wees hij naar de thermometer die in de wandklok zit. Nu woon ik hier bijna twee jaar, sommigen naderen de zeven, die klokt hangt er sinds de eerste golfoorlog en werkelijk niemand heeft ooit die thermometer gezien.

III. Ik was voorheen altijd erg gecharmeerd van losse thee. De Leeuwarder Theehippie en mevrouw Adema waren mijn lievelings. Maar nog eerder dat ik gecharmeerd was van losse thee, was ik lui. Dus langzaam maar zeker pikte ik ook weer de theezakjes van de flat mee.

Gisteren bij het opruimen kwam ik in een hoekje al mijn weckpotjes met thee tegen. Het leek me een goed moment om oude gewoontes weer eens nieuw leven in te blazen. Per slot van rekening hoor ik mijn stand ook een beetje clichématige eer aan te doen.

Ik moet maar weer eens een nieuw vriendje gaan zoeken.

Ik had, toen ik hier kwam wonen, vrij gauw een heel leuk vriendje. Goed, hij was soms een beetje druk. Hij viel je wel eens lastig met beurskoersen, economische berekeningen, de laagste temperatuur van de afgelopen nacht en meer informatie waar je helemaal niet op zat te wachten, maar hij was er altijd wel stipt voor de koffie. Dat was me wel wat waard.

Dat vriendje ging naar Londen voor z’n afstuderen, dus ik koos een nieuw vriendje en man die beviel goed! Ik had dat vriendje al om bier mee te drinken en wij konden heel goed slap ouwehoeren tot we jankend van het lachen en met blijvende buikpijn onder de tafel lagen. Dat was met koffie drinken uiteraard niet anders en dat ging vrij goed. Vrij goed totdat hij een vriendinnetje in Deventer kreeg waar hij de helft van de week naast ligt.

Dus nu doe ik mijn koffie in de ochtenden vaak weer alleen. Ergens is dat wel lekker hoor; een beetje stil genieten van die eerste slok verse cafeïne die door je aderen wordt gepompt, maar soms wil ik ook wel weer ergens tegenaan kunnen praten.

Dus daarom vanaf vandaag gezocht: Nieuw vriendje (m/v). Voor bij de koffie.

Ik durf het amper toe te geven, maar in de cd-hoes van het album van Wouter Hamel zit een nu gigantische barst omdat ik vergeten was dat het ding op de lattenplank* in mijn kamer lag en ik er van veraf een wat zwaarder object die kant op gooide om het maar een beetje opgeruimd te hebben hier.

Afgelopen week heb ik me wat meer gericht op Nynke Laverman en ik vond haar absoluut meer dan waardig om over te gaan op de aanschaf van de cd ‘De Nacht Van de Maisfrou’. Maar bedenkende hoe het met de cd van Wouter Hamel is afgelopen dacht ik; ‘Joh laat ik gewoon eens via de iTunes Store dat album aanschaffen. Heb je dat gezeur ook niet meer.’

Nu is dat allemaal leuk en aardig met dat iTunes-album, het is zo mijn lievelings, maar waar haal ik nu de songteksten vandaan die normaal in die verrekte cd-hoes zitten?

*elke campuskamer heeft zo’n ding, het ziet eruit als een lattenbodem, hangt aan de muur boven je kamerdeur en je kan er bizar veel zooi op kwijt.

Maar goed om even een kleine illustratie te geven waarom zekere veenlijken in de ochtend een fatwa over mij uit wensen te spreken, zie onderstaande:

Op het punt dat ik vind dat ik ver genoeg ben gegaan en me om zal draaien vallen lang gerekte tonen op die volledig dissonant zijn met de muziek van het album op m’n iPod. Ik doe mijn oordopjes uit en luister of ik het me niet inbeeld. Na een korte stilte hoor ik de lange tonen weer, een sopraansaxofoon en om een of andere reden akelig bekend. De regen vergeet ik, ik wil eerst weten wie dit geluid maakt.

Ik moet een wandelpad op en ben blij m’n oude wandelkisten aangetrokken hebben met al die modderzooi die er ligt. Ik loop met de afbuiging mee en verderop aan mijn linkerhand staat een fiets met daarachter een zeil dat wat provisorisch over een aantal takken gedrapeerd hangt zodat je er een beetje beschut onder kunt staan.

Nu weet ik weer waarom het geluid zo bekend was. Ik loop erop af en de eigenaar van de saxofoon schrikt zich een ongeluk als ik hem aanspreek. Ik kan niet zeggen dat z’n blaaskunsten er echt op vooruit zijn gegaan.

Langzaam komen wat beelden terug van de nacht. De verschillende kroegjes, de natte tegels, het omvallen tijdens de eerste poging zijn fiets los te maken. Was er meer? Waar is z’n portemonnee? Doet z’n camera het nog?

Wat een avondje ‘even gezellig een biertje drinken’ moest worden was omgeslagen in een ‘je helemaal van de wereld zuipen’. De hiaten over het oplopen van die blauwe plekken en het naar huis gaan bevallen hem niet. Er zou van alles gebeurd kunnen zijn, weet hij veel.

De avond was leuk. De jongen ook, maar dit doet hij niet weer.