Deuntje in mijn hoofd

“Tweeeeeeeeee trompetten en een trommel en een fluit.” Staat al sinds half acht vanochtend op repeat in mijn hoofd, maar hoe gaat ie na dat ene zinnetje eigenlijk verder?

Evolutie Schmevolutie

Het is vreselijk. De EO heeft fragmenten over de evolutietheorie verknipt of zelfs verwijderd uit de natuurfilms die zij uitzendt. Mevrouw de Jong heeft dat tot haar grote consternatie ontdekt. RTL gaat de Gouden Kooi qua inhoud en gang van zaken wijzigen. Meid, meid, houdt het dan nooit op?

Elke krant lijkt er dit weekend over te schrijven, maar waar maakt men zich druk om? Omdat een omroep die ergens voor staat zich aan dit standpunt houdt? Omdat er nog steeds mensen zijn die ervoor kiezen te geloven dat ze geschapen zijn naar het beeld van hun Schepper (in zonde zijn gevallen, maar zich gezegend weten met de genade in de naam van hun Verlosser) in plaats van een bijna op net zoveel feiten gestoelde idee dat ze misschien wel eens zouden kunnen afstammen van een aap of een vis?

Mens wat wil je nu eigenlijk? Moddergooien en ook het lef nog hebben de Bijbel daarbij te misbruiken. Het zal me een zorg zijn wat iemand aanhangt, evolutietheorie, creatonisme of voor mijn part intelligent design. Maar wanneer een instantie die gekozen heeft haar keuze en principes uitdraagt en andere onzin daarom niet uitzendt dan is dat, helemaal in het geval van de EO, niet meer dan lovenswaardig.

Indien het kwaad is in uw ogen, de HERE te dienen, kiest dan heden. Maar ik en mijn huis, wij zullen de HERE dienen! (naar Jozua 24:15)

Gouda - Stadhuis

Reclameborden

Meer tactisch geplaatste borden.

Via Gladiola

Als een verdwaalde Japanner sta ik met mijn reisplannerblad te zoeken naar bus 83. Als ik aan de infomeneer vraag om een alternatieve lijn richting Malden begint hij me uit te lachen. Uitgesloten. Ik zal me in mijn eentje in Nijmegen moeten vermaken. Met nog enige moed begin ik dan maar het centrum in te lopen.

Hoe dichter ik bij de befaamde ‘via’ kom hoe meer ik er van overtuigd raak dat de uitdrukking ‘achterlijke gladiool’ niet zozeer een uitspraak zou hoeven te zijn over het intellect van de ontvanger dan wel een pleonasme van de plant zelf is. Gefinishte wandelaars steken de planten in de meest uiteenlopende plaatsen van hun uitrusting. Kioskcamouflage die mij een derde betekenis aan de term geeft.

Dan is er het noodweer. In nog geen drie minuten drijf ik zowat uit mijn onderbroek en het zoeken naar een schuilplaats heeft dus ook geen zin meer. Strontchagrijnig duik ik een kroeg in voor een borrel. Tevergeefs. Ik mag het doen met de mededeling dat er pas vanavond geschonken wordt. De bardame mag het doen met de heimelijke wens dat ze een kolonie processierupsen in d’r spleet mag kweken.

In de stromende regen heb ik het onderhand meer dan gehad. Terug op het station kan de storing door blikseminslag er ook nog wel bij en ik geef de pogingen nog iemand mobiel te bereiken voorgoed op. Ik ben nat, ik heb het koud, ik ben moe en weet één ding zeker. Ik zal nooit, ooit weer in dit leven nog één voet in Nijmegen zetten.

Pasta met gehakt, courgette en gedroogde tomaat

Voor vier man heb je nodig:
1 ui
2 knoflooktenen
5 zongedroogde tomaten op olie en wat van die olie (boeit niet of je er meer van bij doet, het is veel te lekker)
2 courgettes
zout, peper, paprikapoeder
500 g gehakt
2 dl crème fraîche
400 g tagliatelle

Bereiden:
– Pel en snipper de ui en de knoflook, snij de tomaatjes in reepjes en snij de courgette in plakjes.
– Verhit olie in een wokpan en doe de ui, de knoflook, de courgettes 1/2 theelepel zout, peper en 1 theelepel paprikapoeder in de pan. Ongeveer drie minuten omscheppend laten bakken.
– Doe het gehakt erbij en bak het bruin en rul.
– Voeg de reepjes tomaat en de crème fraîche toe en breng het geheel aan de kook.
– Draai het vuur laag en laat de saus 5 minuutjes zachtjes pruttelen.
– Giet de tagliatelle af en doe er wat peper en olie van de tomaten door. Meng de tagliatelle met de saus, twee tellen warm laten worden.
– Als laatste kun je er nog wat gescheurde basilicum erdoor doen, vers kost niks en is zoveel lekkerder dan die gedroogde zooi.

Klaar!

Catherine Tate is geweldig

Catherine Tate Show. Vrijdagavond om 21:25 op Nederland 2.

The days are just packed

Terwijl Botte nog druk aan het watertrappelen is kabbelt de zomer door op mijn balkon vanmiddag. De bladblazers zijn vertrokken en het enige wat je hoort is het Simon & Garfunkel-achtige gezang van Kings of Convenience terwijl opa Geert me bijpraat over de Weimar Republiek. Ik hoop niet dat ik ooit tegenover de beste man moet gaan bekennen dat ik er nooit eerder van gehoord had.

Sporadisch komt er een student even buiten staan, met zijn ziel onder de arm om zich heen kijkend om daarna lusteloos te besluiten terug naar binnen te gaan. Naast dat de flats nog geen twintig procent van hun normale bezetting hebben is het campusnet ook in omvang meer dan gehalveerd vanwege de grote hoeveelheid uitgeschakelde pc’s. Dat is altijd extra zuur voor de doorgewinterde campusnerd.

Het enige wat de rust verstoort is de telefoon die om het kwartier weer gaat. Zelden neemt iemand nog de moeite om die op te nemen. Het is ook zelden dat iemand zin heeft om kamerzoekende studenten, of nog erger: diens moeders, in de meest uiteenlopende talen te woord te staan over die ene kamer die toch niet meer beschikbaar is.

Ik zou van alles binnenshuis kunnen doen op dit moment, maar ik zet mijn hangmatstoel nog een standje verder naar achteren. Morgen regent het vast wel weer. Vandaag is het nog even zomer.

Zomerdagen

Terwijl ik droom over het zeemansgebed, vraag me niet waarom, word ik gewekt door de toenemende warmte in mijn kamer. Het is eindelijk zomer. Zo ruikt het, zo voelt het en zo is het. Vind ik. Ik trap het dekbed van me af en kruip onder de klamboe vandaan. Gordijnen open, pui open. Koffie op het balkon. Lekker.

Op het balkon zit ik in mijn luie stoel wakker te worden. Mijn spaanse margrieten hebben tijdens het warme weekend besloten twee keer zo groot te worden en heel veel knoppen aan te maken. Het zou eens tijd worden. Een windvlaag blaast de gevallen christusdoornblaadjes hoog op en voor me uit. Een huisgenoot steekt zijn hoofd uit zijn pui en kijkt me aan. “Raar.” “Surrealistisch.” reageer ik terug.

Mijn cliënt voor vanochtend belt me af. Haar kinderen nemen haar mee naar het strand, ze kan wel een weekje zonder me. Gelijk heeft ze. Ik zip voorzichtig aan mijn tweede bak koffie. De huisgenoot komt bij me zitten en reikt me de krant toe. Ons doel voor vandaag is gesteld, het belooft een mooie dag te worden. Het is eindelijk zomer.

Rare Bob met zijn updates

En ik maar denken dat er niemand meer van mij hield.