Zondag 31 December 2006 om 10:00 am
Wat Hiro zei is waar. Wat mij betreft dan. Dit tienjarige jongetje was verzot op superhelden. He-man, Thundercats, maar vooral X-men. Met de jongens uit de straat speelden we alles na. De namen kenden we dankzij de twee stripboeken van de jongen op nummer 34. We waren Pyro, Nimrod, Quicksilver, Wolverine. U vroeg, wij draaiden.
Omdat er in ons huishouden twee jongere broertjes rondliepen kon ik op latere leeftijd nog een beetje legitiem eens een superhelden tekenfimpje meekijken op zijn tijd. Met een half oog uiteraard want iemand van veertien, bijna vijftien, is natuurlijk veel te oud voor dat soort onzin. Ik keek ook alleen gezellig even mee voor de jongens was mijn stelling. Mijn moeder hield zich wijselijk stil.
Mijn stiekeme verhouding met de superheldenvoorliefde kende zijn hoogtepunten met de drie X-men films, dit was nostalgie, dit was fantastisch. Nadat Ruben zich over een nieuwe serie uitliet en campusnet mij, uiteraard, van afleveringen wist te voorzien is de situatie onhoudbaar geworden. Het wordt tijd dat mijn liefde en ik in de openbaarheid treden.
Daarom sta ik vandaag op en zeg tegen u trouwe lezers: Ik ben Kor en ik ben simpelweg verzot op superheldenverhalen en na twee afleveringen verslaafd aan de serie Heroes.
Vrijdag 29 December 2006 om 4:08 pm
Nou word ik wel doodleuk getikt en met stokken bekogeld, maar wat, naast het feit dat ik er geen zin in heb, het probleem is: Van de dingen die niemand van mij weet is het ook juist exact de bedoeling dat niemand ze van me weet. Dat gaan we dan ook mooi zo houden.
Zondag 24 December 2006 om 9:15 pm
Ik laat me in het water zakken tot alleen mijn ogen en neus nog boven water zijn. Rust. Ik open mijn ogen en kijk naar de stoomwolken die opstijgen uit de badkuip. Onder water hoor ik nog de gedempte zang van het meisje van Room Eleven dat iets over de afwas zingt. Het meisje van Room Eleven zingt best veel over de afwas.
Ik heb eigenlijk geen idee hoe het Room Eleven meisje eruit ziet bedenk ik me. Om een of andere reden zie ik Nynke voor me als de lead zangeres. Vraag me niet waarom. Ik zie me haar nu niet direct iets met afwassen hebben. Ik sluit mijn ogen weer en zucht. Het Room Eleven meisje gaat met een zalvende stem verder.
Ik heb een lang weekend bij mijn moeder en mijn ‘helemaal niks’-moment. Dit is mijn luiste kerst ooit. Ik glimlach om het contrast met vorig jaar. Voor mijn geestesoog zie ik nog het gevlieg voor me. Eerste kerstdag naar mijn ouders, tweede kerstdag zijn ouders, derde kerstdag weer terug want ja er moet gewerkt worden. Al met al ben je weer dik vijfhonderd kilometer verder. Op dit moment voel ik alleen maar voordeel bij single zijn. Met een grijns dompel ik onder.