Zondag 20 Augustus 2006 om 1:35 pm
Wonen op een campusflatje is leuk leven. Groot balkon, alles voor jezelf, je woont en eet met je verdieping en zo nu en dan komt er eens een moeder koken. Helemaal top. Boven en onder je wonen nog wat mensen, maar die merk je niet zo. Wat dat aangaat had mijn onderbuurman (of vrouw ik weet het niet) net zo goed dood kunnen zijn.
De bovenbuurvrouw heeft dan nog wel wat leven. Helaas is het enige leven haar stofzuiger om 23:00 en een periodiek ‘hmm’ geluid op vrij onregelmatige momenten. Dat ‘hmm’ geluid is overigens niet het soort geluid dat ‘hmm, lekker zo’n chocotofje, daar was ik nou echt aan toe’ illustreert, maar goed. Het is overigens ook vrij bijzonder dat het ‘hmm’ geluid dwars door die enorme laag beton dat mijn plafond heet heen komt. Respect voor de buuf.
Maar van zulke zaken wordt een mens nieuwsgierig. Op een gegeven moment wil iedereen dan toch wel weten met wiens ‘hmm’ je het wonderschone genoegen hebt? Ik wel tenminste en ik mag u verblijden met het nieuws dat ik sinds een minuut of tien met de wetenschap leef dat een hele oude uitgemergelde negerin met slechts haar halve gebit intact een beter seksleven heeft dan ik. Fijn.
Zondag 20 Augustus 2006 om 09:57 am
Ik ben een slaaf van de douche. Ik kan er ook onmeunig lang onder blijven staan, waar mijn moeder mij overigens fijntjes op wist te wijzen door te melden dat ze de helft minder water verbruikt sinds ik het ouderlijk huis heb verlaten. Ik heb een doucheproductencollectie (krachtig scrabblewoord) waar je ú tegen zegt. Dat is mijn dingetje.
Het leukste van al die verzorgingsdingetjes zijn denk ik wel de teksten achterop. Een van de redenen dat ik zo lang onder de douche kan staan is omdat ik ze geregeld even lees. Het is goed om te lezen hoe ontzettend belangrijk het betreffende product voor mij is, hoe ik de hemel in word geprezen door dit product te gebruiken en dat mijn huid waarschijnlijk zelfs een atoomaanval overleeft mits ik dit product dagelijks gebruik.
Het is ook een behoorlijke verrijking van je woordenschat door dat soort teksten te lezen, hoewel de geldigheid van bepaalde woorden in mijn ogen discutabel is, maar hé... het klinkt wel goed. Zo is mijn tandpasta micro-actief. Waarschijnlijk betekent het dat ie eigenlijk geen hol uitvoert en ik net zo goed 2 euro had kunnen besparen door de huismerktandpasta te kopen, maar dat geeft niet.
Helemaal verwonderlijk is mijn aftershave, die is namelijk sensueel waterig houtig, maar is houtig eigenlijk wel een woord? Mijn scrub-gel bevat exfoliërende micro-bolletjes. Wat de neuk is exfoliëren? Wie heeft dat werkwoord bedacht? Welke mensen zouden zo’n woord in een alledaags gesprek gebruiken?
Ik weet ook wel dat ik teveel geld uitgeef aan rommel die toch niet werkt en voor de helft van de prijs te verkrijgen is als b-merk, maar die gedachte verdring ik met de wetenschap dat minstens 70% van mijn zooi dermo-essentieel is. Als dat er staan dan zal het vast heel erg belangrijk voor mij zijn. Hoe kun je dan zonder?
Donderdag 17 Augustus 2006 om 08:55 am
Om te beginnen een bekentenis: Als het op films aankomt ben ik het grootste mietje dat je kunt tegenkomen. Zolang het niet realistisch is vind ik het prima. Splet die beesten in een magnetron, voer die gasten maar aan haaien met lasers op hun hoofd. Het boeit me niet. De gestoorde ex-man op de achterbank die ineens saté-prikkers bij de bestuurder zijn oren en ogen omhoog duwt. Dat is een ander verhaal.
Voorbeelden? Na What Lies Beneath en Das Experiment heb ik volgens mij Gryts bezworen nooit weer alleen met haar naar een bioscoop te gaan. Tijdens de tweede helft van Hide and Seek kwam ik erachter hoe vreselijk vernuftig de binnenvoering van Fransje haar jas was. Ik heb het gepresteerd om Messiah I en II te kijken. Ik heb gedroomd over die elektrocutiescene. Aan Saw ben ik bij voorbaat al niet begonnen.
Wat een dwaas was ik dan ook om toch weer aan mijn nieuwsgierigheid toe te geven. Om toch te kijken wat dat enge kind van een Ellen Page allemaal uitvreet. Om dus toch Hard Candy te gaan kijken. Het eerste gedeelte van de film op zich best ok, dat zijn ze altijd. Je wilt het meisje opschudden: Ga niet met die kerel mee!
In de rest van de film probeert ze die kerel, met wie ze mee naar huis gaat, te ontmaskeren als pedofiel door hem knock-out te laten drinken en daarna vast te binden. Ze bindt folie om zijn gezicht, staat te popelen om een castratie uit te voeren en ik weet nog iets over een badkuip. Over de rest praat ik niet meer.
Ik ga nooit weer met mezelf alleen naar een bioscoop.
Zaterdag 12 Augustus 2006 om 11:00 am
Bonk, bonk, bonk. Iemand staat op de deur te rammen. Waarom gebruiken mensen niet de deurbel, vraag ik me af. Ik heb per slot van rekening niet voor niets de Big Ben overgekocht. Bonk, Bonk, Bonk. Iets dringerder nu. “Ja, ja” mopper ik. Ik zet snel mijn koffie weg en loop naar de gang.
“Ik wil een kind van je.” zegt het meisje voor wie ik open doe. We hadden elkaar al eens ontmoet bedenk ik mij. Op de verjaardag van een huisgenoot. Ze heeft zes kinderen, waaronder een special edition uitgave uit Taiwan. Ze heeft er verdorie al zes en nu wil ze er een van mij erbij hebben.
“Ja maar, ik geef niet zomaar een van mijn kinderen weg,” protesteer ik “ik ben harstikke blij met mijn drie. Ze mogen zelfs los rondlopen.” “Maar, als ze beschadigen dan?” Reageert het meisje ontzet. “Boeit me niet. Ik vind ze zo veel leuker en in de doos laten zitten is ook weer zoiets.”
Ze loopt verder naar binnen. Voordat ze gaat zitten geeft ze me een waarschuwende blik dat ze de koffie heeft gezien. Ik trek verontschuldigend mijn schouders op, ieder z’n zwakheden. We kletsen een beetje over de kinderen, hoe oud zijn die van haar? Eerste tandjes, altijd leuk. We blijken beide erg secuur te zijn met inenten.
We komen ter zake. Ze is bereid eentje te ruilen voor mijn drie jarige Rus. “Kijk, dit is een originele Sean-Preston.” Ze schuift het certificaat van echtheid naar me toe. “Hoeveelste uitgave?” informeer ik. “Zesde.” Het verbaast me dat ze die zovaak uitgebracht hebben. “Nee sorry, ik wil eigenlijk niet hoger dan een tweede of derde uitgave.”
“Ik heb nog wel wat anders, maar die is ‘merkloos’ als je me vat.” Ze stopt even. “Hoe kom je in vredesnaam aan een ongeclaimde?” vraag ik. “Weet je die ooievaarskwekerij aan het einde van de Drienerweg? Als het beest z’n adres niet weet te vinden of er is iets anders gebeurd dan blijft er wel eens eentje in de nestkast liggen.”
Ze geeft me een ordner, ik begin te lezen. “Twee jaar, Grieks-Servisch, toemaar… hij is geënt?” Ze knikt bevestigend. We spreken af dat ze hem ophaalt, ondertussen haal ik vast de originele verpakking van mijn Rus van zolder. Na het tekenen van wat formulieren is de ruil een feit.
Voor ik haar uitlaat beloof ik om de nieuwe nog even mee te nemen naar het Consultatiebureau. Met mijn nieuwe kindje op de arm zwaaien we het Russische jongetje nog even uit. Hij is blij met zijn nieuwe moeder, dat vind ik altijd belangrijk. Het was een goede ruil.
Vrijdag 11 Augustus 2006 om 8:56 pm
Vrijdag 11 Augustus 2006 om 10:48 am
Dat titeltje moet u even lezen alsof het uitgesproken wordt door Gaston, u weet wel die meneer waarvan iedereen dacht dat het vast een charmant manspersoon moest zijn toen we hem nooit zagen tijdens dat spelletje met Hans van der Togt. (Is die onderhand al eens dood?)
Ik denk dat die Gaston onder hetzelfde trauma valt als ik heb met Piet Paulusma. Als rechtgeaarde Fries ben ik opgegroeid met de verplichte stilte om 12:35, want dan luisterde je naar Piet Paulusma op omrop Fryslân. In mijn kinderlijke voorstelling een grote Fries met blonde krullen een blauwe overall en bijbehorend boerenpetje. U begrijpt de desillusie toen ik hem voor het eerst op tv zag.
Hoewel dat waarschijnlijk in het niet valt bij mijn absolute afschuw van Hans van der Togt. Die stem, dat lachje… de gedachte alleen al doet mij het koude zweet uitbreken. Van de uitspraken “Nee, je moet eerst draaien.” en “Baaankroet!” krijg ik spasmes door mijn hele lichaam en de neiging tot automutilatie. Het idee dat daar waarschijnlijk ook iemand naast ligt valt gewoonweg buiten mijn bevattingsvermogen.
Wel een opbeurende gedachte voor wanhopige singles trouwens. Als zelfs Hans van der Togt een relatie heeft… (had?)
Nee, klopt het gaat ook echt nergens over, komkommertijd weet u, ik zou eigenlijk over ontsnapt mutantengras vertellen, maar wie weet een volgende keer
Zaterdag 05 Augustus 2006 om 09:47 am
21:15 – Ergens tussen Zwolle en Leeuwarden. Alanis zingt mijn moodswing tot een ongekende positieve hoogte over sentimentele duizendpootjes en handen in je zakken en ik lees hoe binnenkort het vlees van de rug van mijn held wordt geslagen met een zweep omdat ie gevangen genomen is door de boze heks uit de oude wereld. Ik ben content. Wat zou mijn rust verstoren?
Een mager pubertje met een enorme ring in d’r neus komt tegenover me zitten. Het is zo’n meisje dat chronisch chagrijnig kijkt. Ik vraag me dan af of dat verhaaltje van mijn moeder over scheel kijken dan toch waar* is, maar dan met chagrijnige koppen trekken. Ze kauwt kauwgom. Of nee ze kauwt niet, ze haffelt en smakt overdreven. Dat met constant chagrijnig kijken alsof ze poep ruikt, het is echt een kunststukje.
Even kijk ik op en ik besluit dat ik dit gewoon ga negeren, ik glij weer weg in mijn verhaal. Net wanneer de eerste zweepslag plaats zal vinden, begint ze geluid te maken. “Hej.” Ik kijk op. “Hoi.” Ze haalt als een soort groet haar hoofd even omhoog, ze zal Groningse zijn of zo. “Wat ben je?” vraagt ze.
Wat ben ik? Wat bedoelt ze? Wat moet ze van me? Hoezo, wat ben ik? Meneer voor haar, dat ben ik. Maar ik reageer verbaasd met een hoe bedoel je? “Nou duuhhhuuhhh… wat bén je?” Ik heb echt geen idee waar ze heen wil. De souverein van drie aansluitende continenten, Een vliegtuig of gewoon een jongen die een boek leest, wil ze dat misschien horen? “Sorry, maar ik heb echt geen idee waar je heen wilt.” begin ik. “Hoezo, wat ben ik?”
Ik heb echt kennelijk iets heel erg stoms gezegd, ze kijkt me aan alsof ik voor haar ogen vlam heb gevat. “Ben je dom of zo?” Vraagt ze zuchtend. “Nee ik ben telepathisch en kan ruiken wat je bedoelt, nou goed?” Die doos begint me nu echt te irriteren. Een tss… is het enige wat uit Keetje Tippel met d’r neusring komt, ze staat op en loopt weg.
Ik haal mijn schouders op en ga verder in mijn boek, in mijn achterhoofd stiekem nog malend over wat ze in vredesnaam bedoelde. Voordat ik Alanis weer opzet hoor ik haar ergens achter in de coupé praten. “Hij kon niet eens zeggen wat ie wás… echt duhhhh. Van welke planeet kom je dan?”
Ik begin het me ook af te vragen…
* Als je scheel kijkt en de klok slaat twaalf uur dan blijven je ogen zo staan, kijk maar naar gekke Gjet uit het dorp bij pake en beppe.