Zondag 30 Juli 2006 om 10:31 am
In een flits schieten mijn ogen open. Nachtmerrie. “Waar ben ik?” Ik kijk voorzichtig om me heen. “Thuis… thuis is goed.” Ik probeer de diverse geluiden te plaatsen. Vogels. De kat die jengelt, de kat jengelt altijd want hij kan niet normaal miauwen. Iemand die heel hard karaoke-achtig met een cd mee jengelt dat ze zo graag ‘gently getouched’ wil worden. Waarom moet dat nu op deze ochtend? “Ik zal je eens ‘gently touchen’ op je neus. Kreng.” Mopper ik in mezelf. De functies vriendelijkheid en tolerantie starten soms wel eens wat later op in mijn hoofd.
Ik zie dat ik nog maar vijf uur slaap heb gehad. Ik laat me terugzakken op mijn kussen. Halfwakker ga ik de afgelopen nacht af. De uitleg van ‘t Ei van Ko. Mijn vondst van de dooier. Mijn hemel… De Idol-ster blijft ondertussen hangen in het zelfde stukje van haar liedje. “Ze is een vastgelopen LP” grinnik ik. Ik mag mijn eigen flauwe grapjes leuk vinden.
Er zit niets anders op, ik moet maar opstaan. Kennelijk. Ik ga rechtop zitten. In de beweging van liggen naar rechtop slaat de duizeling toe. “Whoa… vriendje Kor, tranquilo…” Ik ga op de rand van mijn bed zitten. Ellebogen op mijn knieën. Even wachten tot alles stabiel is. Dan gaan staan. Heel even sta ik te draaien op mijn benen, adem diep in en blijf nog even staan tot mijn maag bepaald heeft of ze zich gedeisd zal houden of niet.
Nadat de koffie loopt ga ik in mijn bureaustoel zitten. Als een aap die naar een roestig horloge kijkt, staar ik voor me uit. Mijn lichaam klaagt steen en been. Ik stel mijn nieren en lever voor als een stel verschrompelde organen die alleen nog door kunnen gaan voor uitgedroogde rozijnen. Verdere zelfdiagnose is eigenlijk ook gewoon overbodig. Vandaag is de dag voor de niets ontziende kater. Vandaag mag hij ook wel. Die kater is het me wel waard geweest.
Woensdag 26 Juli 2006 om 7:02 pm
Wat is dit voor idioot gedoe? Vraag ik me af. Wat moet die mafkees? Ik hoor het gestage gerommel van een langzaam draaiende motor. De auto is iets dichter op me gaan rijden. Mijn hart zit me in mijn keel en ik probeer mijn ademhaling onder controle te houden. Het is genoeg geweest nu. Ik wil hier weg.
Snel ga ik mijn opties af. Ik kan links of rechts. Beide keren zit de auto vast op de boulevard, bij links is het veel duidelijker waar ik heen ga, bij rechts niet. Daar kan ik bij het natuurkundegebouw het terrein afkomen waar auto’s beslist niet langs kunnen. Ook ben ik dan gemakkelijker thuis gok ik. Ik maak mijn keus.
Ik kijk rechts. Een bouwhek. De atletiekbaan en het terrein erachter liggen open. Ik stel mijn keus bij en maak een scherpe bocht naar links. Onder de bunkerbrug (ik weet niet wat het anders is dan een bruggetje tussen twee bunkers) door naar de sportvelden. Ik neem de moeite niet om om te kijken. Nu ben ik echt van die gek af. Mijn mobiel gaat.
‘Schrok je Kor?’ weet degene aan de andere kant van de lijn gierend uit te brengen. Het duurt langer dan normaal om de stem te herkennen. Het blijkt een van de buren te zijn uit een flat vlakbij. Buurman en zijn meisje waren uit rijden toen ze mij voorbij zagen fietsen. Ik stop even om bij te komen. Ik hou me voor de zekerheid nog vast aan mijn fiets. M’n knieën vertrouw ik nog niet. De klootzak. Ik hang gelijk op ook.
Als ik bijna thuis ben gaat mijn mobiel weer. Op het display zie ik dat het wederom de buurman is. Duizendmaal sorry en of ik wil komen helpen. De auto is in de berm achter de boulevard blijven steken en voor hij door de campuswacht wordt gesnapt…
Jammer dat mijn mobiel toen zo plotseling uitviel.
Maandag 24 Juli 2006 om 10:12 pm
Mooi is hij he? Hij is voor Robert. Robert is de huisgenoot die ik nog nooit ontmoet heb. Hij zit op dit moment namelijk nog in Laos en volgende week komt hij thuis. Nu vinden wij dat je na al die lange maanden in Laos wel een mooie roze olifant boven je bed verdiend hebt.
Wij zijn er in ieder geval heel blij mee.
Zondag 23 Juli 2006 om 11:39 am
Ik fiets naar huis. Het is donker, ik ben nog steeds nat en heb het koud. Terrasje pakken met André was zeker geslaagd ware het niet dat in een plensbui onderweg naar de oude markt ik zowat uit m’n onderbroek werd geregend. Ik besluit binnendoor te gaan en fiets bij de eerste mogelijkheid het universiteitsterrein op.
Op het gesnerp van een stel overactieve krekels na is het hier doodstil. Het terrein is verlaten. Dat heeft zo z’n charme voor een plek van tig hectare waar het normaal krioelt van de mensen, maar ik ben niet meer zo’n held moederziel alleen op donkere, stille, verlaten plekken. Ik trap een tandje harder. Vanachter het wiskundegebouw draait een auto de weg op. Ik hoor hem achter me rijden.
De auto blijft ook in hetzelfde tempo als ik achter mij rijden. Ik begin me af te vragen waarom. Er is inhaalmogelijkheid te over, geen directe afslagen waarbij hij me dan zou afsnijden en ik kan geen reden bedenken waarom een auto op dit uur nog rondrijdt op een universiteitsterrein. Met het felle lamplicht in mijn rug begin ik toch een tikkeltje zenuwachtig te worden.
Een fietspad in zicht. Zonder van tempo te veranderen fiets ik het pad op en sla af naar de unionboulevard. Dit is alleen fietspad, die auto kan hier niet langs bedenk ik me. Niks aan het handje. Ik lach om mezelf en ik feliciteer me met mijn onfeilbaar tactisch fietsinzicht. Medals for all.
Anders koud krijg ik het nu ik hoor dat de auto via de berm afsnijdt om op het fietspad te komen. Hij blijft stug achter me rijden. Ik begin het iets minder grappig te vinden. Aan het einde van de boulevard kan hij niet verder weet ik. Ik dwing mezelf in hetzelfde tempo te blijven fietsen. De boulevard lijkt een stuk langer nu. Ik hou hier niet van.
Donderdag 20 Juli 2006 om 6:49 pm
I. Ik begin de nadelen van een landklimaat in een bosrijke omgeving in te zien. Terwijl mijn lieve moeder verkoeling heeft door het vrijspel van de wind op het Friese platteland, is hier de enige luchtverplaatsing een soort bedompte, vochtige warmte die zich ophoopt tussen de bomen. Bijkomend voordeel is dan wel dat ik de gehele dag een frontaal aanzicht heb op een drietal gespierde Tsjechen in speedo’s.
II. Die televisieaanbiednaarlingen hebben mijn kabelpakket gehalveerd. Om weer een fatsoenlijk pakket te hebben moeten we nu zo’n kloterige decoder kopen en maandelijks bijbetalen. Ik weiger dat pertinent (ik vind dat een mooi woord. Pertinent). Ik weiger toe te geven aan zulk immoreel wangedrag. Ze hebben zelfs National Geographic Channel weggehaald. NGC! Weggehaald! National Geographic Channel van een student afpakken dat doe je niet. Stelletje televisiegestapo’s.
III. Door de warmte (althans dat neem ik maar aan) komen er bij mij op de meest willekeurige momenten rare vragen op. Zo zou ik wel eens willen weten wat voor mensen nu de achtergrondmuziek componeren voor pornofilms. En hoe zou zo iemand dat vertellen op een verjaardag? Ik stel me voor dat Tante Els zo vriendelijk is om Robert voor te stellen aan Lies met het interessante feit dat hij onlangs de muziek heeft gecomponeerd voor ‘In Diana Jones’ en ‘Rambone 3’. Want ja, er zal toch iemand zijn die dat soort werk doet? Misschien zelfs fulltime of zo.
Dinsdag 18 Juli 2006 om 4:42 pm
‘Nou het gaat weer lekker. We hebben al een stinky en een sjonnie op het terras.’ zegt de serveerster tegen haar collega. Grijnzend kijk ik haar kant op. Ik weet wie ze bedoelt en ik weet dat ze gelijk heeft.
Maar toch krijg ik er een lichtelijk onbestemd gevoel van in mijn buik. Als ze kennelijk zo makkelijk met bijnamen is dan wil ik ook wel weten welke bijnaam ze dan voor mij gebruikt.
Vrijdag 14 Juli 2006 om 6:08 pm
Weer eens hoogtijd om de verwildering op mijn hoofd aan te pakken. In het teken daarvan ging ik maar eens de lokale kapper proberen hier op de campus. Kapper Barreboks. Ik vraag me af of het ergens voor staat, maar het zal ook wel. Tukkers…
Binnen zit een mevrouwtje aan de salontafel de Libelle te lezen, ze kijkt op. ‘Heb je een afspraak?’ ‘Ja’ Reageer ik ‘Om kwar..’ ‘Nou ga zitten dan. Die stoel is leeg hoor. Nou toe maar, wat moet er gebeuren.’ Pff… geduld lijkt niet haar sterkste punt, maar goed. Ik begin met uitleggen wat ik zo ongeveer wil. Mevrouw knikt, pakt haar tondeuse en gaat aan de slag.
‘Nieuw hier?’ vraagt ze. ‘Min of meer.’ Ik vertel dat ik hier sinds februari aan het studeren ben en daarvoor in Leeuwarden woonde. Ze knikt. ‘En heb je je studiepunten wat?’ ‘Ja wel aardig’ ‘Wel aardig. Niet dus. Ik hoor ‘t wel weer.’ Wat ze aan geduld kwijt is heeft ze kennelijk aan directheid terug gekregen. De sneren over mijn magere armpjes en dat dat wel iets zegt over mijn voedingspatroon onderga ik maar gewoon. Op de vraag ‘WBW zeker?’ knik ik.
Nu kijkt ze me aan via de spiegel. ‘Ik knip ‘t niet korter dan dit, anders kun je alleen nog maar stekels overeind doen en dat staat stom. Dan ga je maar een keer vaker naar de kapper. Een kuifje doe ik ook niet, dan ga je maar naar zo’n hippiepippiefunkiekapper in de stad en betaal je lekker vijftig euro voor je haar. Ik doe het niet. Gel d’r in?’
Een beetje verbouwereerd knik ik maar weer. Ik mag blij zijn dat we in ieder geval op dezelfde lijn zitten. Gedwee betaal ik mijn elf euro en met een grijns fiets ik naar huis. Stiekem heb ik gewoon een groot zwak voor dit soort vrouwen. Deze kapster gaat nog eens de liefde van mijn leven worden.
Donderdag 13 Juli 2006 om 5:27 pm
‘Ze konden wel denken dat je dood bent.’ zegt H. terwijl ze met een pot thee bij de hangmat komt zitten waarin ik nu al voor de tweede dag in lig. ‘Doe je nog wel wat anders dan stom in die hangmat liggen?’ Ik kijk haar met een half oog aan. ‘Neuh.’
Ik heb sinds gisteren officieel vakantie. Het enige wat ik nu nog doe is liggen en wachten. Wachten op mijn nieuwe boek, wachten op mijn shirt en wachten op mijn weekend.
Misschien blijf ik zelfs stomweg wachten op iemand die wat vaker thee brengt dan H. Ze probeert die standaard vrouwentechniek om je tot bewegen te zetten door je iets te ontzeggen. Thee in dit geval.
Jammer dan. Ik ben koppig genoeg om te blijven liggen. En dat ga ik twee maanden volhouden. Vanaf morgen met een boek.
Zaterdag 08 Juli 2006 om 09:48 am
18:52 – Net mijn overstap op Zwolle gehad. Ik ga na een maand afwezigheid mijn moeder weer eens bezoeken. Via m’n iPod kom ik erachter dat Imogen Heap live niet te harden is en ik probeer me te concentreren op mijn boek over de grondslag van het ondernemingsrecht, BW 7:162 en WOR 1 e.v. Een por in mijn been en omdat ik niet snel genoeg reageer nog een keer. Ik kijk om, twee hondsbruine ogen kijken van beneden naar me op. ‘Ben jij een kinderlokker?’
Ik verslik me bijna op die vraag en ontken lachend. ‘Dan kan ik wel naast jou zitten. Ik wil bij het raam en mama moet daar.’ wijst hij. Hij heet Wouter en is al bijna zóveel, wat gepaard gaat met het opsteken van vier vingers. Wouter is bij oma geweest en heeft ‘geits’ gezien. Mama is al getrouwd en als hij groot is gaat hij met tante Lies trouwen want die heeft een heel groot huis. Mijn boek heb ik ondertussen maar aan de kant gelegd.
Ik vertel dat ik naar mijn moeder op bezoek ga en geef mijn leeftijd als daar naar gevraagd wordt. ‘jij bent oud.’ zegt Wouter ontzet. Dankjewel. Of ik dan niet getrouwd ben. Nee helaas. Maar met tante Lies trouwen mag ik niet. Jammer. We doen ik-zie-ik-zie-wat-jij-niet-ziet want dat kan Wouter heel goed en hij vertelt wijselijk het verschil tussen een koe en een paard.
Bij Heerenveen stapt Wouter uit, want hij gaat naar huis nu. Ik moet ook maar lief zijn voor mijn mama en hij zwaait driftig. Een mevrouw die instapt, komt bij me zitten. ‘Ik moest hier maar zitten werd me verteld, want u bent echt geen kinderlokker.’
Zondag 02 Juli 2006 om 10:14 pm
“Nu al het meest besproken programma ooit!” “Hoeveel vrijheid ben je bereid op te geven om de ultieme vrijheid te winnen?” De gouden kooi, een nieuw kindje van Talpa en de zoveelste reallife soap. Elke ochtend schalt de radiocommercial door mijn auto. En ik was nieuwsgierig, want de ultieme vrijheid… Wie wil dat nou niet?
Maar wat is ultieme vrijheid dan eigenlijk? De programmamakers blijken van mening dat vrijheid in kapitaal uit te drukken is. Let wel, het gaat in dit geval zelfs om de ultieme vrijheid: een zeer goed gevulde spaarpot en een kapitale villa. Nooit meer werken, alles hebben dat je hartje begeert. Kortom: gewoon dat wat je ook hebt – of kunt hebben – als je de lotto wint.
Voordat je deze ‘ultieme vrijheid’ in je bezit hebt, moet je eerst je eigen vrijheid opgeven. En let wel, de vrijheid die je op moet geven is een hele andere soort vrijheid. Een vrijheid die beslist niet in kapitaal uit te drukken is. Na het betalen van een flinke borgsom mag je een jaar lang geen stap over de drempel zetten. Of eigenlijk: de deur staat wagenwijd open, de wijde wereld in stappen is echter ‘fataal’.
Om uiteindelijk te winnen moet je je sociale leven een jaar lang volledig verlaten. Contact met de buitenwereld is er alleen per post of moet ‘gewonnen’ worden. Van de ‘ultieme vrijheid’ mag ondertussen vast voorgeproefd worden. Intrek in de te winnen villa – samen met je conculega’s – en grote bergen zakgeld elke dag. Voor wie een borg van € 10.000,- kan betalen is dit laatste echter niks nieuws.
Geen nominaties, niks wegstemmen. Het is wegpesten wat de klok luidt. Wegpesten en domweg volhouden. Een jaar lang zonder vrienden, familie en kennissen. Een jaar lang geen biertjes drinken met je vrienden in de kroeg. Een jaar lang opgesloten zitten, zonder echt opgesloten te zijn. Big Brother krijgt de zoveelste nieuwe jas. En zelfs ‘ultieme vrijheid’ blijkt een subjectief begrip.
Zondag 02 Juli 2006 om 2:14 pm
Hoe hou je een Kor echt heel goed van zijn studie? Klik.
upd: Moehaha!