Vrijdag 30 Juni 2006 om 6:06 pm
9:40 – Onderweg naar Hengelo, waarschijnlijk is Hengelo voor mij net zover fietsen als station Drienerlo zelf, maar geeft niets. Vanaf het station kan ik tenminste zonder moeite het uitzendbureau vinden waar ik heen moet voor een sollicitatiegesprek. Treinen is misschien ook nog wel leuker, ik kijk graag mensen.
In de tweezitter komt een mevrouw bij me zitten. Zo’n nette dame met een broekpak met krijtstreepje en met een aktetas. Een echte zakendame van middelbare leeftijd met highlights, een dame die veel te rode lippenstift opsmeert. We proberen elkaar zo dwangmatig mogelijk te negeren.
Zodra de zakendame zit begint het naar bier te ruiken. In een schrikreactie denk ik dat ik het zelf ben, maar het is toch echt de zakenmevrouw naast me. Steels schiet ik met mijn ogen naar haar toe. Jemig, wat een kegel heeft ze. Zou ze het zelf wel doorhebben?
Ze begint te bellen met José-lieverd. Of José-lieverd de meeting van tien uur niet vergeet en of José-lieverd eventjes hand-outs wil printen van de agenda en notulen. José-lieverd is een schat en ik ben er achter dat de zakendame geen posh-twents spreekt, maar ordinair lalt. Het is niet een kegel die ik ruik, dat mens heeft met bier ontbeten.
Als ik uitstap, Drienerlo – Hengelo is maar 5 minuutjes of zo, begin ik me af te vragen wat voor werk een zakendame doet als ze zich kan permitteren aangeschoten te zijn voor tien uur in de ochtend. Misschien is ze eigenaar van een onderneming die ze niet zo serieus neemt of misschien is ze net als Loesewies en pleegt ze carrièrezelfmoord. Je weet het maar nooit met die carrièredames van middelbare leeftijd.
Donderdag 29 Juni 2006 om 08:21 am
Motivatie dáár draait het om in deze wereld, laat je gelden, heb een doel, gá daarvoor. Je bent het waard! JIJ kan het! Doe je Haiku! Tjakkaaa!
Voelt u zich ook zo gemotiveerd door bovenstaande? Heeft u dan ook van die grote zwartomrande posters? Van die posters met een macro-bloem erin, of die druppel, en abstracte titels als ‘Hope’, ‘Love’ en ‘Light’. Posters met onder dat grote gekleurde woord een motiverende, al dan niet nóg abstractere zin die waarschijnlijk van Amerikaanse wandtegeltjes komen.
Wat ik persoonlijk leuker vindt zijn de tegenhangers van bovengenoemde “motivators” de, en de naam zal niet als een verrassing komen, Demotivators van Despair, inc. Dezelfde postertjes voor u dagelijkse plens pessimistische realiteitszin. Sta vooral eens stil bij Delusions, Destiny en Worth.
Het allerleukste is misschien nog wel het feit dat ze echt zijn.
Dinsdag 27 Juni 2006 om 11:31 am
Het heeft pakweg twintig jaar geduurd, maar ik ben voetbal gaan waarderen. Ik kan een wedstrijd uitzitten en vind het ook nog wel aardig om te kijken ook. Toch ik blijf me het liefst tot WK- en EKzaken beperken, die kijken makkelijker. Rome kwam ook niet in een dag.
Maar niets is leuker aan het WK dan de week nadat Nederland verloren heeft. De speculatie, het zoeken van redenen. Waarom is dit gebeurd? Wiens schuld is het? Waar komt het door? Waar is die zondebok?
Het is de schuld van Verdonk natuurlijk! We hadden Huntelaar mee moeten nemen! De aura van Robben zat achterstevoren en van Persie kon niet rennen door de stoppeltjes in zijn lies. Kuyt was overduidelijk verkeerd ge-acupunctureerd. Ringeloren en de wil van God zeg ik je!
Waarom is het eigenlijk niet zo dat wanneer het ene team van het andere wint, het ene team dan kennelijk beter was?
Maandag 26 Juni 2006 om 9:59 pm
Vond u het ook zo spannend? Nou he? Anders wij wel. Roze is ie he? Nou...
Goed. Dus...
Ehm... hoi!